Rękawice ogrodowe przydają się przy różnych pracach, ale jeden model rzadko sprawdza się w całym ogrodzie. Przy cięciu róż cienki materiał szybko przemaka i nie chroni przed kolcami, a przy przesadzaniu bylin zbyt grube rękawice ograniczają chwyt i utrudniają precyzyjne ruchy.
W tekście znajdziesz podział rękawic ogrodowych według materiału i zastosowania, wskazówki dotyczące rozmiarów oraz różnic między modelami damskimi, męskimi i dziecięcymi. Dalej opisane są marki, typowe przedziały cenowe i miejsca zakupu, żeby łatwiej wybrać rękawice do konkretnych prac w ogrodzie.
Jakie rodzaje rękawic ogrodowych sprawdzają się przy różnych pracach?
Przy przesadzaniu rozsady wystarczą cienkie rękawice, ale przy cięciu róż albo berberysu taki model może nie przetrwać nawet jednego wyjścia do ogrodu. Rękawice trzeba dopasować do pracy, bo inny chwyt przydaje się przy pikowaniu, a inna ochrona przy noszeniu gałęzi, pracy z kamieniem czy wyrywaniu pokrzyw. Najprościej podzielić je według budowy i przeznaczenia, bo już wtedy widać, czego można się po nich spodziewać.
- Rękawice lekkie, cienkie – do siewu, pikowania, sadzenia cebul, pielenia w suchej ziemi i pracy przy donicach. Dają dobrą precyzję, łatwo w nich chwycić etykietę, sekator albo małą sadzonkę. Szybko przemakają i słabiej chronią przed otarciami.
- Rękawice powlekane – do codziennych prac porządkowych, grabienia, przesadzania, przenoszenia skrzynek i pracy w wilgotnej ziemi. Powłoka poprawia chwyt, zwłaszcza gdy narzędzia są mokre albo brudne. To częsty wybór do ogrodu przydomowego.
- Rękawice wzmacniane – do kopania, wybierania korzeni, noszenia drewna, kostki, worków z korą i cięższych prac sezonowych. Mają grubszy materiał w części chwytnej i dłużej wytrzymują tarcie. Są mniej precyzyjne niż cienkie modele.
- Rękawice do róż i roślin kolczastych – z dłuższym mankietem, który osłania nadgarstek i część przedramienia. Sprawdzają się przy cięciu róż, jeżyn, ogników i głogu. W tej grupie liczy się odporność na przebicie, a nie delikatny chwyt.
- Rękawice wodoodporne lub częściowo wodoodporne – do pracy po deszczu, przy myciu donic, czyszczeniu oczka i sadzeniu w mokrym podłożu. Ograniczają nasiąkanie materiału, więc dłonie dłużej pozostają suche. W ciepłe dni mogą mocno grzać.
- Rękawice zimowe, ocieplane – do cięcia drzew i krzewów późną jesienią, porządków zimowych i przenoszenia mokrych pojemników przy niskiej temperaturze. Mają grubszą warstwę wewnętrzną, przez co ograniczają czucie w palcach.
- Rękawice jednorazowe albo bardzo cienkie ochronne – do pracy z nawozami, środkami ochrony roślin, preparatami do dezynfekcji narzędzi i przy czyszczeniu zabrudzonych pojemników. Chronią skórę przed zabrudzeniem i kontaktem z preparatem, ale łatwo je uszkodzić przy pracy z ziemią i gałęziami.
Najczęściej przydają się 2-3 pary zamiast jednej.
Z jakich materiałów robi się rękawice ogrodowe i czym różnią się w użyciu?
Przy mokrej ziemi i częstym kontakcie z wodą szybko widać, z czego rękawice są zrobione. Bawełna chłonie wilgoć, robi się ciężka i po kilkunastu minutach pracy przestaje być wygodna. Powłoka lateksowa albo nitrylowa dłużej trzyma wodę z dala od skóry, więc ręce mniej marzną przy podlewaniu, myciu donic czy sadzeniu w wilgotnym podłożu.
Najczęściej spotyka się kilka grup materiałów, a każdy sprawdza się przy innym rodzaju prac:
- Bawełna – przewiewna i miękka, dobra do lekkich robót w suchy dzień. Szybko przemaka, łatwo przeciera się na opuszkach i słabo chroni przed cierniami.
- Dzianina poliestrowa – lżejsza od grubych rękawic roboczych, schnie szybciej niż bawełna i lepiej trzyma kształt po praniu. Często stanowi bazę pod powłokę na części chwytnej.
- Lateks – daje pewny chwyt także przy mokrych narzędziach i śliskich donicach. Bywa mniej odporny na przetarcia niż nitryl i u części osób wywołuje podrażnienia.
- Nitryl – dobrze znosi tarcie, kontakt z wilgotną ziemią, nawozami i brudem. Jest sztywniejszy od lateksu, ale zwykle wytrzymuje dłużej przy codziennym użyciu.
- Poliuretan – cienka, gładka powłoka do prac wymagających precyzji. Dobrze czuć palce, łatwo chwycić nasiona, etykiety i drobne sadzonki, ale ochrona przed kolcami jest mała.
- Skóra naturalna – dobrze osłania dłoń przy noszeniu gałęzi, kamieni, drewna i przy pracy z kolczastymi krzewami. Z czasem dopasowuje się do ręki, ale po zmoknięciu długo schnie i twardnieje, jeśli nie była dobrze wyprawiona.
- Skóra syntetyczna – lżejsza i zwykle tańsza od naturalnej, szybciej schnie i łatwiej ją utrzymać w czystości. Przy intensywnym tarciu pęka wcześniej niż dobra skóra licowa.
- Guma i PVC – dają najwyższą ochronę przed wodą i błotem, ale ręka mocno się poci. To materiał raczej do krótkich, brudnych prac niż do kilku godzin w ogrodzie.
Sama nazwa materiału to za mało. Liczy się też to, czy powłoka pokrywa tylko dłoń, czy sięga do połowy palców i na grzbiet rękawicy. Przy częściowym powleczeniu dłoń lepiej oddycha, ale wilgoć szybciej dostaje się bokami. Pełna powłoka lepiej znosi błoto i mokrą ziemię, za to przy 20-25°C ręce szybciej się przegrzewają.
Szwy i wykończenie mankietu mocno zmieniają komfort pracy. Grube szwy na końcach palców przeszkadzają przy przesadzaniu rozsady i chwytaniu drobnych elementów. Ściągacz przy nadgarstku ogranicza wsypywanie się piasku i ziemi, ale w upale bywa męczący. Długi mankiet z grubszego materiału przydaje się tam, gdzie przedramię ociera się o pędy albo kolce.
Jeśli rękawice mają nadawać się do różnych prac, najlepiej sprawdza się model z dzianinowym grzbietem i nitrylową albo lateksową powłoką po stronie chwytnej. Taki zestaw daje przyczepność, nie usztywnia dłoni zbyt mocno i zwykle wytrzymuje jeden sezon regularnych prac przy rabatach, skrzynkach i donicach. Skóra ma sens wtedy, gdy często przenosisz gałęzie, tniesz róże albo porządkujesz żywopłot. Cienki poliuretan sprawdza się tam, gdzie liczy się czucie palców, a gruba osłona schodzi na dalszy plan.
Jak dobrać rozmiar rękawic ogrodowych, żeby dobrze leżały na dłoni?
Za małe rękawice czuć od razu po zaciśnięciu dłoni – materiał napina się na kostkach, szwy ciągną między palcami, a mankiet podchodzi do góry. Za duże przeszkadzają w inny sposób: na końcach palców zostaje luz, chwyt sekatora jest mniej pewny, a przy wyrywaniu chwastów ręka obraca się w środku. Taki zapas szybko męczy dłoń, bo zamiast pracować, trzeba stale poprawiać ułożenie rękawicy.
Najłatwiej zmierzyć dłoń krawieckim centymetrem wokół jej najszerszego miejsca, bez kciuka. Centymetr ma przylegać, ale nie może ściskać skóry. Przydaje się też pomiar długości dłoni od nasady nadgarstka do końca środkowego palca, bo dwie osoby z tym samym obwodem mogą mieć wyraźnie różną długość palców. To częsty problem w rękawicach powlekanych – szerokość jest dobra, ale końcówki palców zostają puste.
Najczęściej spotyka się taki podział:
- rozmiar 6 – drobna dłoń, obwód około 15-16 cm
- rozmiar 7 – obwód około 17-18 cm
- rozmiar 8 – obwód około 19-20 cm
- rozmiar 9 – obwód około 22-23 cm – rozmiar 10 – obwód około 24-26 cm
- rozmiar 11 – bardzo duża dłoń, zwykle powyżej 27 cm
Tabele producentów potrafią różnić się o 1-2 cm, więc sam numer rozmiaru nie wystarczy. Przy pierwszym zakupie rękawic danej marki lepiej patrzeć na centymetry niż na samo S, M czy L. W modelach z grubszą wyściółką albo ze skóry dokładny pomiar przydaje się jeszcze bardziej, bo taki materiał rozciąga się słabiej niż cienka dzianina.
Przymiarka powinna trwać dłużej niż kilka sekund. Załóż rękawicę, zaciśnij pięść, chwyć trzonek łopatki albo sekator, poruszaj kciukiem i sprawdź, czy szew nie wpija się przy nasadzie palców. Jeśli rękawica kończy się tuż za paznokciem, po kilku pracach zacznie uciskać. Jeśli na końcach palców zostaje więcej niż 0,5 cm luzu, sadzenie i pielenie staną się niewygodne.
Przy zakupach internetowych najlepiej porównać swój pomiar z tabelą sklepu i długością palców podaną przez producenta, jeśli taka informacja jest dostępna. Gdy dłoń wypada między dwoma rozmiarami, cienkie modele do precyzyjnych prac lepiej wybrać ciaśniejsze, a grubsze rękawice do cięższych robót – trochę luźniejsze, żeby dłoń mogła swobodnie pracować i żeby dało się je szybko zdjąć po zabrudzeniu.
Czym różnią się rękawice ogrodowe damskie, męskie i dziecięce?
Różnicę czuć głównie w kroju dłoni i długości palców. W wielu modelach damskich część chwytna jest węższa, a palce krótsze, dzięki czemu rękawica nie marszczy się na końcach przy łapaniu sekatora, etykiet czy małych sadzonek. Modele męskie zwykle mają szerszą dłoń, większy obwód nadgarstka i mocniejszy mankiet, więc lepiej układają się przy większej ręce i cięższych pracach, na przykład przy przenoszeniu worków z podłożem, gałęzi albo kamieni. Sam napis „damskie” albo „męskie” nie przesądza o jakości – chodzi przede wszystkim o proporcje, które trzeba dopasować do własnej dłoni. Jeśli kobieta ma szeroką dłoń i długie palce, często wygodniejszy będzie model unisex albo męski w małym rozmiarze niż typowo damski fason.
Przy rękawicach dziecięcych liczy się coś innego niż sam kolor czy wzór. Dziecko musi bez problemu zacisnąć dłoń, chwycić łopatkę, wyciągnąć chwast z ziemi i zdjąć rękawicę bez szarpania. Materiał powinien być miękki, elastyczny i dość cienki, ale z wyraźną warstwą chwytną na wewnętrznej stronie dłoni. Za sztywne modele z marketowej półki często kończą pracę po kilku minutach, bo dziecko nie czuje palców i zdejmuje rękawice przy pierwszym sadzeniu.
Najlepiej patrzeć na trzy rzeczy:
- Krój dłoni – węższy sprawdza się przy drobnych pracach i małej dłoni, szerszy daje więcej miejsca przy grubszych palcach i mocniejszym chwycie.
- Długość palców – końcówki nie powinny zostawiać pustej przestrzeni, bo wtedy chwyt robi się mniej precyzyjny.
- Mankiet – krótszy wystarcza do prac przy donicach i na rabacie, dłuższy lepiej trzyma się nadgarstka i ogranicza wsypywanie ziemi do środka.
Podział na damskie, męskie i dziecięce pomaga zawęzić wybór, ale nie zastępuje przymiarki. Dwie rękawice w tym samym rozmiarze 8 mogą leżeć zupełnie inaczej, jeśli jedna ma krótki, szeroki krój, a druga długie palce i ciasny nadgarstek. Przy zakupie dla dziecka dobrze sprawdzić, czy rękawica zostawia luz około 0,5 cm na końcach palców – większy zapas utrudnia pracę, a model „na styk” bywa za mały jeszcze w tym samym sezonie.
Jakie rękawice wybrać do pielenia, sadzenia, cięcia i pracy z kolczastymi roślinami?
Do pielenia w suchej, spulchnionej ziemi najlepiej sprawdzają się cienkie rękawice z dopasowaną powłoką na stronie chwytnej. Palce pracują wtedy swobodnie, łatwo złapać pojedynczy chwast przy samej szyjce korzeniowej i wyciągnąć go bez szarpania. Gdy rabata jest mokra albo zachwaszczona perzem, lepiej sięgnąć po model z pełniejszym powleczeniem dłoni i palców, bo cienka dzianina szybko przemaka i zaczyna ślizgać się na korzeniach. Przy chwastach z sokiem drażniącym skórę, takich jak wilczomlecz, przydaje się szczelniejsza warstwa na opuszkach i wnętrzu dłoni.
Przy sadzeniu różnica wychodzi głównie w precyzji. Do rozsady warzyw, pikowania, sadzenia cebul i małych bylin bierz rękawice cienkie, elastyczne, z dobrze wyczuwalnymi opuszkami. W grubszym modelu łatwo uszkodzić delikatną bryłę korzeniową albo złamać pęd. Jeśli sadzisz większe krzewy, przenosisz donice 5-10 l albo wciskasz rośliny w ciężką, gliniastą ziemię, lepsze będą rękawice wzmocnione na wewnętrznej stronie dłoni. Ograniczają obtarcia przy dociskaniu bryły i poprawiają chwyt mokrej doniczki.
Sekator szybko pokazuje, czy rękawica nadaje się do cięcia. Materiał nie może zbierać się w zgięciu palców ani ślizgać na rękojeści. Do cięcia bylin, traw ozdobnych i cienkich pędów wystarczy model elastyczny, z przyczepną powłoką na dłoni. Przy dłuższej pracy z sekatorem jednoręcznym dobrze działa miękkie wzmocnienie między kciukiem a palcem wskazującym, bo właśnie tam najszybciej przeciera się materiał. Do cięcia suchych gałęzi, grabienia pędów po cięciu i pracy przy drewnie lepsze są rękawice grubsze, które osłonią skórę przed zadziorami.
Kolczaste rośliny wymagają innego podejścia. Przy różach, ognikach, berberysach, jeżynach i ostrokrzewie cienkie rękawice kończą pracę po kilku minutach. Tu sprawdzają się modele z grubszą warstwą ochronną na palcach i z długim mankietem, który osłania nadgarstek oraz przedramię. Jeśli poprawiasz pędy róży przy podporze albo wycinasz stare, zdrewniałe gałęzie, krótki mankiet zostawia skórę odsłoniętą dokładnie tam, gdzie najczęściej zahaczają kolce. Przy bardzo gęstych krzewach wygodniejsze są rękawice usztywnione, nawet kosztem precyzji.
Najlepiej mieć w ogrodzie 3 zestawy zamiast jednej „uniwersalnej” pary:
- cienkie i dopasowane – do siewu, sadzenia, pielenia drobnych chwastów i pracy przy donicach
- średniej grubości, z przyczepną powłoką – do codziennych prac, sekatora, przenoszenia roślin i lekkich prac porządkowych
- grube, osłaniające także nadgarstek – do róż, jeżyn, gałęzi, kolczastych krzewów i cięższych robót
Jeśli jedna para ma obsłużyć większość sezonu, wybierz model średniej grubości z dobrą przyczepnością i dokup osobne rękawice do kolczastych roślin. Taki podział sprawdza się lepiej niż próba robienia wszystkiego w jednym, grubym modelu, który przy sadzeniu i pieleniu tylko spowalnia pracę.
Na co zwrócić uwagę przy zakupie rękawic ogrodowych do codziennego użytku?
Przy pracy 3-4 razy w tygodniu lepiej od razu odrzucić modele, które dobrze wyglądają na półce, a po miesiącu mają przetarte opuszki i rozciągnięty mankiet. W sklepie sprawdź trzy rzeczy: chwyt, szwy i to, jak materiał zachowuje się przy zgięciu dłoni. Jeśli po zaciśnięciu pięści rękawica ciągnie między palcami albo marszczy się wewnątrz dłoni, przy pieleniu i sadzeniu będzie przeszkadzać jeszcze bardziej.
Najwięcej mówi część chwytna. Powłoka powinna sięgać przynajmniej do końca opuszków, bo właśnie tam materiał przeciera się najszybciej przy wyrywaniu chwastów, przesuwaniu donic i trzymaniu narzędzi. Gładka warstwa sprawdza się przy mokrej pracy, a przy suchych donicach i workach z podłożem lepsza będzie powierzchnia lekko chropowata, która nie ślizga się w dłoni. Jeśli powleczenie kończy się zbyt nisko na palcach, brud i wilgoć szybko wejdą w dzianinę.
Szwy obejrzyj od środka i przy nasadzie kciuka. To miejsce dostaje największe obciążenie przy pracy sekatorem, łopatką i przy noszeniu skrzynek. Grube, twarde łączenia po 20-30 minutach zaczynają obcierać. Luźna nitka przy kciuku albo palcu wskazującym zwykle oznacza, że rękawica szybko się rozejdzie. W modelach do codziennego użytku lepiej wypadają szwy równe, schowane i bez zgrubień.
Mankiet ma trzymać rękawicę na miejscu, a nie ściskać nadgarstek. Przy zwykłych pracach w ogrodzie wystarcza elastyczny ściągacz o szerokości 3-5 cm. Zbyt luźny wpuszcza ziemię do środka przy grabieniu i wybieraniu chwastów z rabaty. Zbyt ciasny zaczyna przeszkadzać przy dłuższej pracy, zwłaszcza gdy dłoń się poci albo pracujesz w kurtce z grubszym rękawem.
Jeśli kupujesz jedną parę do różnych zadań, szukaj takiego zestawu cech:
- cienka, gęsta dzianina – daje lepsze czucie w palcach i wolniej się przeciera
- powleczenie na dłoni i palcach – poprawia chwyt i ogranicza przemakanie
- elastyczny mankiet – trzyma rękawicę bez zsuwania
- wzmocnienie przy kciuku i palcu wskazującym – wydłuża trwałość przy częstym używaniu narzędzi
- możliwość prania – po kilku wyjściach do ogrodu rękawice bez prania szybko twardnieją od ziemi i potu
Sprawdź też, czy producent precyzyjnie opisuje zastosowanie na etykiecie. Hasło „do prac ogrodowych” mówi niewiele. Lepsza będzie informacja, czy model nadaje się: – do pracy na mokro – do chwytu narzędzi – do kontaktu z kolczastymi pędami – do precyzyjnych prac przy rozsadzie
Przy zakupie przez internet obejrzyj zdjęcia wnętrza dłoni, zakończeń palców i mankietu. Jeśli sklep pokazuje rękawicę tylko z jednej strony, trudno ocenić jakość powleczenia i wykończenia. Pomagają też opinie z konkretną treścią:
- po ilu tygodniach pojawiły się przetarcia
- czy rękawice puszczają kolor po zmoczeniu
- czy dają się wyprać bez utraty kształtu
W codziennym użyciu właśnie takie detale decydują, czy para wystarczy na jeden sezon, czy rozpadnie się po kilku weekendach.
Jakie marki rękawic ogrodowych są najczęściej wybierane?
Jeśli rękawice mają wytrzymać więcej niż kilka wyjść do ogrodu, lepiej patrzeć na marki, które od lat produkują sprzęt roboczy albo ogrodniczy, zamiast sezonowych serii z przypadkowym logo. Najczęściej wracają ci sami producenci, bo łatwo dokupić ten sam model, rozmiary są powtarzalne, a jakość między partiami zwykle trzyma podobny poziom. Różnice między markami najlepiej widać po trwałości powłoki, kroju palców i tym, czy rękawice po 2-3 praniach dalej trzymają formę. – Gardena – szeroka oferta do lżejszych i średnich prac, zwykle dobre dopasowanie dłoni, sporo modeli do pielenia, sadzenia i pracy przy donicach. Często wybierana przez osoby, które chcą rękawic wygodnych od razu po założeniu.
- Fiskars – marka kojarzona z narzędziami, rękawice ma zwykle w prostych, użytkowych liniach. Dobrze sprawdzają się przy codziennej pracy wokół domu, zwłaszcza gdy ktoś chce dopasować rękawice do sekatora, nożyc czy piły z tej samej serii.
- Wolf-Garten – mocny segment ogrodowy, modele od lekkich po bardziej zabudowane. Często trafiają do osób, które robią w ogrodzie więcej niż podstawowe prace i oczekują lepszego chwytu niż w tanich rękawicach uniwersalnych.
- Cellfast – rozpoznawalna marka ogrodowa z łatwo dostępną ofertą w Polsce. Rękawice zwykle są łatwe do kupienia stacjonarnie, a wybór obejmuje zarówno cienkie modele do rabat, jak i grubsze do prac porządkowych.
- Vileda – częściej wybierana do lżejszych prac przy domu i ogrodzie niż do ciężkiego cięcia czy noszenia gałęzi. Sprawdza się tam, gdzie liczy się wygoda i szybkie zakładanie, słabiej tam, gdzie rękawica ma znosić intensywne tarcie.
- Showa – marka z segmentu roboczego, ceniona za trwałe powłoki i dobrą ochronę przy wilgoci. To częsty wybór przy pracy w mokrej ziemi, w chłodniejsze dni i przy zadaniach, gdzie zwykła dzianina szybko się poddaje.
- Ansell – producent rękawic ochronnych do pracy technicznej i gospodarczej. W ogrodzie dobrze wypada przy cięższych zadaniach, gdy liczy się odporność materiału bardziej niż miękkość typowo ogrodniczych modeli.
Ile kosztują rękawice ogrodowe i gdzie najlepiej je kupić?
Za prosty model do pielenia, sadzenia i pracy przy donicach zwykle płaci się 5-15 zł. W tej cenie mieszczą się rękawice bawełniane, cienkie dzianinowe i podstawowe modele powlekane lateksem albo nitrylem. Do okazjonalnej pracy przy kilku skrzynkach czy małej rabacie taka para zwykle wystarcza, ale przy częstym używaniu najtańsze rękawice szybko przecierają się na opuszkach i przy kciuku.
Przedział 15-30 zł daje lepszą trwałość i większy komfort przy codziennych pracach w ogrodzie. W tej cenie najłatwiej kupić rękawice do pielenia, sadzenia, przesadzania i lekkiego cięcia, z lepszym mankietem i równą warstwą powłoki na dłoni. Dla większości ogrodów przydomowych to najbardziej funkcjonalny zakres cenowy.
Modele za 30-60 zł to rękawice wzmacniane, dłuższe i lepiej osłaniające nadgarstek. W tej grupie są już rękawice do róż, jeżyn, berberysów, przenoszenia gałęzi i cięższych prac porządkowych. Powyżej 60 zł zaczynają się modele bardziej specjalistyczne – skórzane, bardzo długie ochronne albo z trwalszych materiałów do intensywnego używania przez cały sezon.
Miejsce zakupu najlepiej dopasować do tego, czy chcesz rękawice przymierzyć, czy szukasz konkretnego modelu w dobrej cenie.
- Castorama – duży wybór rękawic roboczych i ogrodowych, od najtańszych modeli po grubsze wersje do cięcia i prac porządkowych
- Leroy Merlin – szeroka półka cenowa, łatwo porównać kilka typów i rozmiarów podczas jednej wizyty
- OBI – dobry wybór rękawic do codziennych prac wokół domu i ogrodu, często są też modele sezonowe
- Bricomarché – zwykle rękawice w podstawowych i średnich cenach, dobre do szybkiego zakupu bez szukania specjalistycznych modeli
- PSB Mrówka – w zależności od sklepu można znaleźć proste rękawice robocze, powlekane i ogrodowe do lżejszych prac
- Biedronka – rękawice pojawiają się głównie sezonowo, zwykle w niskich cenach, ale rozmiarówka i dostępność bywają ograniczone
- Lidl – oferta pojawia się najczęściej akcyjnie i zwykle obejmuje rękawice do podstawowych prac oraz proste modele w zestawach
- Aldi – podobnie jak w innych dyskontach wybór jest czasowy, a oferta skupia się na tańszych rękawicach do prostych prac
- Sklepy ogrodnicze – łatwiej znaleźć modele do konkretnych zastosowań, na przykład do róż, pracy w wilgoci albo precyzyjnego sadzenia
- Sklepy internetowe i platformy sprzedażowe – największy wybór marek, rozmiarów i cen, szczególnie gdy kupujesz kolejną parę tego samego modelu
Przy zakupie w dyskoncie albo markecie sezonowym najlepiej od razu sprawdzić szwy, elastyczność dłoni i to, czy powłoka dochodzi do końca palców. Przy zakupie przez internet bardziej opłaca się wybrać model, którego rozmiar już znasz, albo od razu kupić dwie różne pary do innych prac. Często lepiej wydać łącznie 30-50 zł na dwa modele niż kupić jedną parę.
