Kalatea to roślina doniczkowa należąca do rodziny marantowatych. Jej charakterystyczną cechą są ozdobne liście o różnorodnych kształtach, kolorach i wzorach. W uprawie domowej wymaga stałych warunków i dobrej znajomości jej potrzeb – szczególnie jeśli chodzi o wilgotność powietrza i jakość podłoża.
W tym artykule opisuję dokładnie, jak wygląda kalatea, skąd pochodzi i jak reaguje na warunki panujące w mieszkaniu. Omawiam najczęstsze problemy w uprawie, sposoby rozmnażania, najpopularniejsze odmiany oraz to, ile realnie kosztuje jej zakup. Jeśli chcesz uprawiać kalateę bez frustracji, a przy tym uniknąć błędów, które często prowadzą do utraty liści – znajdziesz tu wszystkie potrzebne informacje.
Kalatea - charakterystyka rośliny
Wygląd
Kalatea wyróżnia się przede wszystkim dekoracyjnymi liśćmi, które są głównym powodem jej popularności w uprawie domowej. W zależności od odmiany, liście mogą być owalne, lancetowate albo niemal okrągłe, a ich powierzchnia pokryta jest złożonymi wzorami – w pasy, plamy, żyłki, obrzeżenia lub cętki. Paleta kolorystyczna obejmuje różne odcienie zieleni, srebra, fioletu, kremu, a nawet różu.
Górna strona liścia jest zazwyczaj intensywnie zdobiona, natomiast spód liścia ma często wyraźny, purpurowy lub bordowy kolor, co czyni kalateę atrakcyjną także z innych perspektyw niż z góry. Ułożenie liści przypomina rozkładający się wachlarz – każdy liść wyrasta na osobnym ogonku, tworząc gęstą, bujną kępę.
W ciągu dnia liście ustawiają się poziomo, by wychwycić jak najwięcej światła. Wieczorem podnoszą się pionowo, jakby roślina „składała dłonie do modlitwy” – to zjawisko określane jest jako nyktynastia i jest naturalną reakcją na zmieniające się warunki świetlne.
Pochodzenie
Kalatea pochodzi z tropikalnych regionów Ameryki Południowej, głównie z terenów dzisiejszej Brazylii, Kolumbii i Peru. W naturalnym środowisku porasta dolne partie wilgotnych lasów deszczowych, gdzie panuje wysoka wilgotność powietrza, a światło słoneczne jest mocno rozproszone przez gęste sklepienie koron drzew.
Roślina ta należy do rodziny marantowatych (Marantaceae), do której zaliczają się również inne gatunki znane z efektownego ulistnienia, jak maranta czy stromanta. W warunkach naturalnych kalatee rozwijają się w próchnicznej, przepuszczalnej glebie bogatej w materię organiczną, rosnąc często w miejscach zacienionych i stale wilgotnych.
Tropikalne pochodzenie wpływa bezpośrednio na wymagania uprawowe kalatei – źle znosi suche powietrze, nadmiar słońca oraz chłód, a najlepiej rozwija się w warunkach przypominających jej pierwotne środowisko. Znajomość tego pochodzenia pozwala zrozumieć, dlaczego roślina wymaga większej troski niż typowe rośliny doniczkowe.
Właściwości i zastosowanie kalatei
Kalatea jest rośliną ozdobną, której wartość wynika głównie z efektownego wyglądu liści. Nie uprawia się jej dla kwiatów ani ze względów użytkowych, ale ze względu na dekoracyjność, która sprawdza się w nowoczesnych i klasycznych wnętrzach. Doskonale komponuje się zarówno z jasnym minimalizmem, jak i z bogatszymi aranżacjami w stylu urban jungle.
Roślina wpływa również na jakość powietrza w pomieszczeniu. Dzięki transpiracji pomaga utrzymać wyższą wilgotność, co może być korzystne szczególnie w sezonie grzewczym. Kalatea należy do roślin nietoksycznych – jest bezpieczna dla kotów, psów i małych dzieci. To czyni ją odpowiednim wyborem do mieszkań, w których obecne są zwierzęta.
Choć nie pełni funkcji leczniczych ani kulinarnych, jej rola w aranżacji wnętrz jest nie do przecenienia. Sprawdza się jako pojedynczy, wyrazisty akcent albo jako element większej kolekcji roślin tropikalnych.
Popularne odmiany kalatei
Calathea orbifolia (Kalatea okrągłolistna)
Jedna z najbardziej rozpoznawalnych kalatei, ceniona za okazałe, niemal okrągłe liście z delikatnym, srebrzystozielonym paskowaniem. Liście osiągają nawet 30 cm średnicy, co sprawia, że cała roślina prezentuje się bardzo efektownie, zwłaszcza w przestronnych wnętrzach. Faktura liści jest gładka, z lekko błyszczącą powierzchnią, a delikatne nerwowanie układa się w harmonijne łuki.
Rośnie stosunkowo wolno i wymaga stabilnych warunków – źle znosi przesuszenie, przeciągi oraz niską wilgotność powietrza. Częściej polecana jest osobom z doświadczeniem. Z czasem tworzy zwarte kępy i może dorastać do 60–70 cm wysokości.
Calathea lancifolia (Kalatea lancetolistna)
Charakterystyczna odmiana o długich, lancetowatych liściach z ciemnozielonymi plamami na jasnozielonym tle. Krawędzie liści są lekko faliste, co dodatkowo podkreśla ich egzotyczny wygląd. Spód liścia ma intensywnie bordowy kolor, widoczny zwłaszcza przy ruchu rośliny wieczorem.
To jedna z najłatwiejszych w uprawie kalatei, dobrze radzi sobie w warunkach domowych i wybacza krótkotrwałe przesuszenie. Rośnie szybko i może osiągać ok. 60 cm wysokości. Dzięki odporności i dekoracyjnemu wyglądowi bywa często polecana osobom początkującym.
Calathea makoyana (Kalatea Makoya)
Znana jako „Peacock Plant”, czyli roślina pawia – i nie bez powodu. Jej liście przypominają wyglądem pawie pióra: centralne żyłki są ciemnozielone, otoczone jasnym tłem i delikatnymi, półprzezroczystymi strefami. Spód liścia ma intensywny, fioletowy kolor.
Jest to odmiana o wyjątkowym pokroju, nieco bardziej wymagająca pod względem wilgotności powietrza. Potrzebuje również regularnego podlewania miękką wodą. Nie toleruje suchego powietrza i twardej wody, co czyni ją wrażliwą na warunki w mieszkaniach z centralnym ogrzewaniem.
Calathea roseopicta (Kalatea różowokropkowana)
Odmiana o szerokich, lekko zaokrąglonych liściach z wyraźnym rysunkiem w odcieniach różu, czerwieni lub kremu. Wzory przebiegają wzdłuż nerwów i przybierają różne formy – od delikatnych pasków po niemal malarskie plamy. Spód liścia zwykle ma fioletowy odcień.
Dostępna jest w wielu wariantach barwnych, co czyni ją popularnym wyborem wśród kolekcjonerów. Jest nieco bardziej kapryśna – wrażliwa na przelanie i suche powietrze, może szybko reagować zwijaniem lub brązowieniem liści.
Calathea zebrina (Kalatea pasiasta)
Ma aksamitne liście o jasnozielonej podstawie i poprzecznych pasach w ciemniejszym, butelkowozielonym kolorze. Wzór przypomina ubarwienie zebry – stąd jej nazwa. Blaszki liściowe są szerokie i lekko wydłużone, z matowym wykończeniem.
Rośnie dość szybko, jeśli zapewni się jej odpowiednią wilgotność powietrza i delikatne, rozproszone światło. Wrażliwa na twardą wodę, wymaga podlewania wodą przefiltrowaną lub odstaną. Zbyt mocne słońce powoduje blaknięcie wzoru, a suche powietrze wpływa na końcówki liści.
Calathea medallion
Odmiana o bardzo dekoracyjnym wyglądzie – jej liście są niemal okrągłe, z ciemnozielonymi obrzeżami i jasnym, kontrastowym wzorem przypominającym medalion. Wzór jest wyraźny, często w odcieniach jasnozielonych lub kremowych. Spód liścia ma intensywny, purpurowy kolor.
Roślina tworzy gęste, zwarte kępy i dorasta do 50–60 cm wysokości. Wymaga stałej wilgotności podłoża oraz powietrza, ale jest nieco bardziej tolerancyjna na zmiany niż odmiany o delikatniejszych liściach. Często wybierana jako roślina ozdobna do salonów i sypialni.
Calathea rufibarba (Kalatea falistolistna)
Cechą wyróżniającą tej odmiany są długie, falujące liście pokryte drobnym meszkiem, który nadaje im aksamitną fakturę. W dotyku są lekko szorstkie, co odróżnia je od gładkich liści innych kalatei. Spód liści ma ciemny, bordowy kolor.
Jest to odmiana o bardziej naturalnym, mniej „wzorzystym” wyglądzie, ale przyciąga uwagę fakturą i kształtem. Ma tendencję do wzrostu w górę, co sprawia, że z czasem może wyglądać mniej zwarto. Wymaga umiarkowanej wilgotności i dobrze znosi miejsca o rozproszonym świetle.
Calathea white fusion
Jedna z najbardziej widowiskowych i zarazem wymagających odmian. Jej liście są mieszanką bieli, jasnozielonego i ciemniejszych smug, często z lekkim fioletowym odcieniem przy ogonkach. Ubarwienie może się różnić w zależności od warunków świetlnych i pory roku.
To odmiana, która wymaga wysokiej wilgotności, stabilnej temperatury i bardzo ostrożnego podlewania. Wrażliwa na wodę z kranu i suche powietrze – reaguje brązowieniem krawędzi. Mimo trudności w uprawie cieszy się dużym zainteresowaniem wśród kolekcjonerów.
Calathea warscewiczii
Ma duże, aksamitne liście o intensywnie zielonym kolorze z jasno zaznaczonym nerwem głównym. Spód liści jest bordowy, a powierzchnia lekko welwetowa. Odmiana ta w dobrych warunkach może zakwitać – wytwarza pionowe, kremowobiałe kwiaty, które pojawiają się ponad liśćmi.
Rośnie intensywnie w środowisku o wysokiej wilgotności i lekko zacienionym stanowisku. Jest nieco bardziej tolerancyjna niż inne odmiany, ale wymaga odpowiedniego podłoża i stałej wilgoci. Dorasta do 70 cm wysokości.
Calathea crocata
To jedna z nielicznych kalatei, która wyróżnia się nie tylko liśćmi, ale również kwiatami. Tworzy intensywnie pomarańczowe, wyprostowane kwiatostany, które kontrastują z ciemnozielonymi liśćmi o fioletowym spodzie. Liście mają falisty kształt i matową powierzchnię.
Kwitnienie następuje w sprzyjających warunkach, szczególnie przy wysokiej wilgotności powietrza. Kwiaty utrzymują się przez kilka tygodni. Roślina potrzebuje ciepłego, jasnego stanowiska bez bezpośredniego światła i regularnego podlewania miękką wodą.
Calathea 'Freddie' (Calathea concinna)
Odmiana o jasnych, jasnozielonych liściach z ciemnozielonymi, regularnymi paskami biegnącymi równolegle do nerwu głównego. Liście są lekko falowane, wydłużone i dość cienkie, przez co mogą łatwo reagować na suche powietrze.
Calathea 'Freddie’ uznawana jest za jedną z łatwiejszych w uprawie, jeśli zapewni się jej odpowiednią wilgotność i umiarkowaną ilość światła. Ma zwarty pokrój i dobrze sprawdza się jako roślina biurkowa lub parapetowa, o ile nie jest narażona na przeciągi.
Calathea picturata 'Argentea' (Kalatea obrzeżona)
Liście tej odmiany mają metaliczny, srebrzysty środek z ciemnozielonym, niemal czarnym obrzeżeniem, co tworzy wyraźny kontrast i elegancki wygląd. Blaszka liściowa jest gładka, owalna, lekko błyszcząca. Spód liścia również ma purpurowy odcień.
Roślina ta nie rośnie szybko, ale utrzymuje kompaktowy, estetyczny pokrój. Preferuje stanowiska półcieniste, gdzie światło nie pada bezpośrednio na liście. Wymaga stabilnych warunków wilgotności, ale nie jest tak wrażliwa jak odmiany o jasnych przebarwieniach.
Calathea loeseneri (Star Calathea)
W przeciwieństwie do większości kalatei, ta odmiana tworzy charakterystyczne, gwiaździste kwiaty w odcieniu różowym lub białym, które wyrastają ponad liśćmi. Liście są wydłużone, zielone, z lekkim połyskiem, bez intensywnych wzorów.
To roślina, która z czasem może osiągnąć spore rozmiary – nawet do 1 m wysokości. Wymaga bardzo jasnego stanowiska bez bezpośredniego słońca i wysokiej wilgotności powietrza. Kwitnienie następuje tylko przy dobrej kondycji rośliny, co czyni je ciekawym wskaźnikiem warunków uprawy.
Pielęgnacja i uprawa kalatei
Doniczka
Najlepiej sprawdza się doniczka z otworem odpływowym, który zapobiega zastojowi wody. Kalatea źle znosi przelanie – nawet krótkotrwałe nadmiary wilgoci przy korzeniach mogą prowadzić do gnicia.
Rozmiar doniczki powinien być dopasowany do aktualnej wielkości bryły korzeniowej. Zbyt duża doniczka spowalnia przesychanie ziemi, co zwiększa ryzyko przelania. Z kolei doniczka zbyt ciasna może ograniczać rozwój korzeni i prowadzić do szybszego przesuszania się podłoża. Najlepiej przesadzać kalateę do doniczki o 2–3 cm większej średnicy niż poprzednia.
Materiał ma również znaczenie – ceramiczne doniczki bez glazurowanego wnętrza pozwalają na lepszą wymianę powietrza, ale szybciej oddają wilgoć, co przy suchym powietrzu może być problematyczne. Doniczki plastikowe lub glazurowane utrzymują wilgoć dłużej i lepiej sprawdzają się w ogrzewanych mieszkaniach z niską wilgotnością.
Warto stosować osłonkę lub podstawkę, która zbierze nadmiar wody po podlewaniu, ale roślina nie powinna stać w wodzie. Jeśli używasz osłonki, dobrze jest na jej dnie ułożyć keramzyt albo inny dystans, który oddzieli doniczkę z otworem od wody zgromadzonej na dnie.
Podłoże i ziemia
Kalatea wymaga żyznego, przepuszczalnego podłoża, które równocześnie dobrze utrzymuje wilgoć, ale nie zatrzymuje jej w nadmiarze. Korzenie tej rośliny są wrażliwe zarówno na przesuszenie, jak i na zastój wody. Podłoże powinno być lekkie, o strukturze umożliwiającej swobodny przepływ powietrza.
W uprawie domowej najlepiej sprawdza się mieszanka ziemi do roślin zielonych z dodatkiem komponentów poprawiających strukturę i drenaż. Standardowa mieszanka może zawierać:
- ziemię uniwersalną lub do roślin zielonych,
- włókno kokosowe albo torf odkwaszony,
- perlit, który poprawia napowietrzenie,
- odrobinę chipsów kokosowych lub drobnej kory sosnowej.
Warto unikać czystej ziemi ogrodowej, ciężkich podłoży gliniastych oraz substratów bez żadnych dodatków rozluźniających. Podłoże zbyt zwarte sprzyja gniciu korzeni, szczególnie przy częstym podlewaniu.
Jeśli przygotowujesz mieszankę samodzielnie, dobrym składem będzie proporcja: 3 części ziemi uniwersalnej, 1 część perlitu, 1 część włókna kokosowego. W przypadku gotowych mieszanek do monster lub philodendronów, można je również wykorzystać po lekkim wzbogaceniu torfem lub ziemią liściową.
Podlewanie
Kalatea wymaga regularnego, ale ostrożnego podlewania, ponieważ jej korzenie źle znoszą zarówno przesuszenie, jak i przelanie. Najlepiej utrzymywać stale lekko wilgotne podłoże, bez dopuszczania do jego całkowitego wysychania. Podlewanie powinno być dostosowane do tempa przesychania ziemi, a nie do ustalonego harmonogramu.
Woda do podlewania powinna być miękka, odstana lub filtrowana, o temperaturze zbliżonej do pokojowej. Woda z kranu, zwłaszcza twarda, może powodować odkładanie się soli mineralnych w podłożu i przyczyniać się do brązowienia brzegów liści. Roślina źle reaguje również na podlewanie zimną wodą.
Zimą kalatea potrzebuje mniej wody, jednak nadal nie toleruje przesuszenia. W tym okresie należy podlewać ją rzadziej, ale nie dopuszczać do całkowitego przeschnięcia ziemi. Zbyt długie przerwy w podlewaniu prowadzą do zwijania liści, ich matowienia i usychania końcówek.
Nadmiar wody, który spłynie do podstawki lub osłonki, należy usunąć maksymalnie po kilkunastu minutach. Stałe stanie w wodzie bardzo szybko prowadzi do problemów z korzeniami.
Nasłonecznienie
Kalatea najlepiej rośnie w rozproszonym, jasnym świetle, z dala od bezpośrednich promieni słonecznych. Jej liście są cienkie i wrażliwe – bezpośrednie słońce może je przypalić, powodując żółknięcie, brązowienie i utratę wzoru. W naturze rośnie w cieniu tropikalnych drzew, dlatego dobrze odnajduje się w warunkach półcienia.
Najlepsze będzie stanowisko wschodnie lub północno-wschodnie, ewentualnie miejsce oddalone od okna w ekspozycji południowej lub zachodniej. W mocniej nasłonecznionych pomieszczeniach dobrze jest umieścić kalateę za firanką albo w cieniu innych roślin. Zbyt ciemne miejsce również jej nie służy – liście mogą wtedy blednąć, a wzrost spowalnia.
Nadmierna ekspozycja na światło powoduje często zwijanie liści ku dołowi, ich przesuszenie i pogorszenie wyglądu całej rośliny. Objawy te często mylone są z przesuszeniem podłoża, dlatego ważna jest obserwacja warunków świetlnych, a nie tylko stanu ziemi.
Oświetlenie zimą
Zimą dostęp do światła naturalnego jest ograniczony, dlatego kalatea może zacząć wolniej rosnąć, tracić intensywność kolorów na liściach lub wydłużać ogonki liściowe. Mimo że nie przechodzi wyraźnego spoczynku, zmiana długości dnia i kąta padania światła wpływa na jej kondycję.
W okresie zimowym dobrze jest przenieść roślinę bliżej okna, o ile nie stoi tam w przeciągu lub bezpośrednio przy grzejniku. Wschodnie i południowo-wschodnie parapety będą odpowiednie – warunek: brak intensywnego ogrzewania w pobliżu. W razie potrzeby można wspomagać się doświetlaniem – najlepiej lampami LED o barwie neutralnej lub lekko chłodnej (ok. 5000–6500 K). Roślina powinna mieć zapewnione minimum kilka godzin światła dziennie, nawet jeśli sztucznego.
Brak światła zimą może skutkować osłabieniem wzrostu i blaknięciem liści, ale nie należy też kompensować tego większą ilością wody. W tym okresie ziemia schnie wolniej, a nadmierne podlewanie połączone z niedoborem światła to najczęstsza przyczyna gnicia korzeni.
Wilgotność powietrza
Kalatea wymaga wysokiej wilgotności powietrza – najlepiej utrzymywać ją na poziomie 60–80%, szczególnie w sezonie grzewczym. Zbyt suche powietrze prowadzi do zasychania końcówek liści, ich zwijania, a także do spowolnienia wzrostu. Objawy te pojawiają się nawet przy prawidłowym podlewaniu, jeśli roślina przebywa w suchym otoczeniu.
Najlepsze efekty daje ustawienie rośliny w pobliżu nawilżacza powietrza lub umieszczenie jej w grupie innych roślin, co tworzy lokalny mikroklimat. Pomocne może być również ustawienie doniczki na podstawce z wilgotnym keramzytem, jednak liście nie powinny być spryskiwane wodą, szczególnie jeśli woda jest twarda – mogą powstawać plamy i zacieki.
Kalatea dobrze czuje się w łazienkach z oknem oraz w pomieszczeniach, gdzie nie ma intensywnego ogrzewania. Nawet krótkotrwały spadek wilgotności poniżej 40% może negatywnie odbić się na wyglądzie rośliny – brązowienie brzegów i końcówek to jeden z pierwszych sygnałów.
Temperatura
Kalatea najlepiej rośnie w temperaturze 20–26°C, przy zachowaniu możliwie stałych warunków przez cały rok. Jest wrażliwa na nagłe zmiany temperatury, przeciągi oraz wychłodzenie podłoża. Już krótkotrwałe spadki poniżej 16°C mogą wpływać na kondycję rośliny – zahamowanie wzrostu, utratę jędrności liści, a nawet gnicie dolnych partii pędów.
Nie należy ustawiać doniczki bezpośrednio przy oknie zimą ani przy nawiewach klimatyzacyjnych latem. Podłoże nie powinno mieć kontaktu z zimnym parapetem czy zimną podłogą, dlatego zimą warto podłożyć pod doniczkę izolującą podstawkę. Kalatea źle znosi również przegrzane wnętrza – wysoka temperatura w połączeniu z niską wilgotnością powietrza działa na nią równie źle jak chłód.
Stałość temperatury ma duże znaczenie – lepiej utrzymać umiarkowane warunki przez całą dobę niż doprowadzić do nagłych wahań między nocą a dniem.
Przesadzanie
Kalateę przesadza się wtedy, gdy system korzeniowy wypełni całą doniczkę lub gdy podłoże przestaje spełniać swoją funkcję – jest zbite, przesolone lub nieprzepuszczalne. Zazwyczaj wystarcza to robić raz na 1,5–2 lata, najlepiej wiosną, kiedy roślina wchodzi w fazę aktywnego wzrostu.
Nowa doniczka powinna być tylko nieznacznie większa – o około 2–3 cm szersza niż poprzednia. Zbyt duży pojemnik sprzyja zatrzymywaniu wilgoci i zwiększa ryzyko przelania. Przesadzając, należy ostrożnie usunąć starą ziemię z obrzeży bryły korzeniowej, nie uszkadzając korzeni. Jeśli widoczne są martwe, zgniłe fragmenty, usuwa się je czystym, ostrym narzędziem.
Nie ma potrzeby przesadzania tuż po zakupie, jeśli roślina znajduje się w zdrowym, przepuszczalnym podłożu i ma miejsce do wzrostu. Wyjątkiem są sytuacje, gdy ziemia jest bardzo zbita lub roślina stoi w mokrym torfie transportowym – wtedy warto przesadzić ją szybciej, by uniknąć problemów z korzeniami.
Nawożenie
Kalatea wymaga regularnego, ale umiarkowanego nawożenia w okresie aktywnego wzrostu – od wiosny do wczesnej jesieni. Najlepiej sprawdzają się nawozy przeznaczone do roślin zielonych, o niskiej zawartości azotu i zrównoważonym składzie mikroelementów. W sezonie wystarcza nawożenie co 2–3 tygodnie, przy czym dawkę warto zmniejszyć względem tej podanej przez producenta.
Roślina źle znosi przenawożenie – zbyt duża ilość soli mineralnych w podłożu powoduje brązowienie brzegów liści, zaburzenia w pobieraniu wody i soli oraz uszkodzenia korzeni. Nie należy zasilać świeżo przesadzonej rośliny – nawożenie można rozpocząć dopiero po około 4 tygodniach.
Zimą kalatea wchodzi w stan spowolnienia wzrostu, dlatego nawożenie w tym okresie nie jest konieczne. Wyjątkiem może być sytuacja, gdy roślina rośnie pod doświetleniem i nadal aktywnie wypuszcza nowe liście – wtedy stosuje się nawóz raz w miesiącu w rozcieńczonej dawce.
Do nawożenia dobrze sprawdzają się również preparaty organiczne, np. biohumus, które działają łagodniej i poprawiają strukturę podłoża. Trzeba jednak pamiętać, że ich skład bywa mniej precyzyjnie kontrolowany, dlatego najlepiej stosować je naprzemiennie z nawozami mineralnymi.
Kwitnienie
Choć kalatea to roślina ozdobna głównie z liści, niektóre odmiany potrafią zakwitnąć także w warunkach domowych. Kwiaty są zwykle małe, niepozorne, często ukryte między liśćmi. Wyjątkiem jest Calathea crocata, która wytwarza pomarańczowe, wyprostowane kwiatostany, wyrastające ponad liście i utrzymujące się przez kilka tygodni.
Kwitnienie nie jest typowym zjawiskiem w uprawie doniczkowej, ponieważ roślina wymaga bardzo stabilnych warunków – wysokiej wilgotności powietrza, rozproszonego światła i stałej temperatury. U większości odmian kwiaty są bladożółte, białe lub różowawe i pojawiają się u dobrze rozwiniętych, dojrzałych egzemplarzy.
Brak kwitnienia nie oznacza błędów w pielęgnacji – większość kalatei nigdy nie zakwitnie w mieszkaniu, a ich wartość dekoracyjna i tak wynika wyłącznie z liści. Jeśli jednak roślina zakwitnie, nie wymaga specjalnego traktowania. Przekwitnięte kwiaty można usuwać, aby roślina nie traciła energii na ich utrzymywanie.
Problemy, choroby, szkodniki kalatei
Zasychające końcówki liści
To jeden z najczęstszych problemów w uprawie kalatei. Zasychanie brzegów i końcówek liści wynika bezpośrednio z niedostatecznej wilgotności powietrza. Roślina reaguje w ten sposób na suche powietrze, zwłaszcza w sezonie grzewczym, gdy wilgotność w pomieszczeniach spada poniżej 50%.
Utrzymywanie podłoża w odpowiedniej wilgotności nie wystarcza, jeśli powietrze wokół rośliny jest zbyt suche. Zjawisko nasila się przy lokalizacji kalatei w pobliżu grzejnika, nawiewu lub na słonecznym parapecie. Czasem problem pojawia się również przy podlewaniu twardą wodą.
Rozwiązaniem jest stałe utrzymywanie wysokiej wilgotności powietrza, najlepiej przy pomocy nawilżacza. Dobrze działa także grupowanie roślin i ustawienie kalatei w bardziej osłoniętym miejscu, z dala od źródeł ciepła. Usuwanie suchych końcówek można wykonać sekatorem, ale tylko wzdłuż naturalnej linii liścia – nie wycina się całych liści, jeśli reszta blaszki jest zdrowa.
Brązowiejące plamy na liściach
Pojawiające się na liściach brązowe plamy są oznaką zaburzeń w nawodnieniu lub uszkodzeń fizycznych, ale mogą też wskazywać na problemy z jakością wody. Najczęstsze przyczyny to przelanie, zalegająca woda w podłożu, podlewanie zimną wodą albo podlewanie wodą twardą, zawierającą dużo wapnia.
Plamy mogą przyjmować różne formy – od nieregularnych, ciemnych przebarwień po suche, wyraźnie odgraniczone miejsca o brązowym kolorze. Ich lokalizacja też ma znaczenie – jeśli pojawiają się przy nerwach lub w centralnej części liścia, często są skutkiem przemoczenia i gnicia tkanek. Plamy przy brzegach to zwykle efekt działania suchego powietrza albo nagłej zmiany temperatury.
W przypadku jednorazowego przelania warto wyjąć roślinę z osłonki i pozwolić ziemi dobrze przeschnąć. Gdy problem się powtarza, konieczna może być zmiana podłoża i dokładna ocena systemu korzeniowego. Wodę do podlewania należy zawsze odstawić na co najmniej 24 godziny lub przefiltrować, a jej temperatura powinna być zbliżona do pokojowej.
Zwinięte liście
Zwijanie się liści u kalatei to reakcja obronna na niekorzystne warunki uprawowe, najczęściej związane z przesuszeniem podłoża lub zbyt suchym powietrzem. Roślina ogranicza w ten sposób powierzchnię parowania, próbując zatrzymać wodę w tkankach.
Liście mogą się zwijać wzdłuż nerwu głównego, przybierając rurkowaty kształt. To zazwyczaj pierwszy sygnał, że korzenie nie mają dostępu do odpowiedniej ilości wilgoci. Czasami przyczyną jest także zbyt niska temperatura albo nagły przeciąg. W skrajnych przypadkach zwijaniu towarzyszy matowienie liści i ich więdnięcie.
Najczęściej wystarczy dokładnie podlać roślinę miękką, letnią wodą i zadbać o podwyższenie wilgotności powietrza. Jeśli zwijanie utrzymuje się mimo prawidłowego podlewania, warto sprawdzić stan korzeni – szczególnie po przesuszeniu lub niedawnym przesadzeniu.
Blaknięcie kolorów liści
Blaknięcie liści kalatei oznacza, że roślina otrzymuje zbyt dużo światła lub przebywa w miejscu, gdzie światło jest zbyt intensywne i bezpośrednie. W takich warunkach barwy stają się mniej kontrastowe, zieleń blednie, a wzory mogą niemal całkowicie zanikać. Dotyczy to zwłaszcza odmian o jasnych przebarwieniach, które są bardziej wrażliwe na promieniowanie.
Równie częstą przyczyną jest długotrwały niedobór składników odżywczych, zwłaszcza azotu i magnezu. W takim przypadku liście nie tylko tracą intensywność kolorów, ale też mogą żółknąć, wiotczeć i opadać. Wcześniej roślina zwykle spowalnia wzrost.
W celu przywrócenia koloru należy przenieść roślinę w miejsce z rozproszonym światłem – np. kilka kroków od okna lub za firankę – i upewnić się, że nawożenie odbywa się regularnie. Warto też ocenić, czy nie doszło do zasolenia podłoża – jeżeli tak, konieczne może być przesadzenie do świeżej ziemi.
Opadanie liści
Opadanie liści u kalatei to objaw stresu fizjologicznego, który może być spowodowany kilkoma czynnikami. Najczęściej roślina reaguje w ten sposób na gwałtowne zmiany warunków, takie jak przesuszenie korzeni, nagły przeciąg, spadek temperatury lub przestawienie w inne miejsce. Może też dojść do tego po przesadzeniu, jeśli uszkodzony został system korzeniowy.
Zdarza się, że kalatea zrzuca starsze, dolne liście – pojedynczo, stopniowo – i jest to naturalny proces, o ile nowe liście pojawiają się regularnie i są zdrowe. Jeśli jednak opadanie obejmuje liście młode lub niepożółknięte, problemem prawdopodobnie jest podłoże – zbyt mokre, zbyt zbite albo ubogie w tlen.
W takich sytuacjach należy sprawdzić wilgotność gleby oraz stan korzeni, a także zweryfikować, czy roślina nie stoi w przeciągu lub przy źródle ciepła. Po przelaniu podłoża opadanie liści może wystąpić z kilkudniowym opóźnieniem. Kluczowe jest szybkie działanie – im szybciej zidentyfikujesz przyczynę, tym większa szansa na regenerację.
Zahamowanie wzrostu
Zahamowanie wzrostu u kalatei to wyraźny sygnał, że roślina nie ma optymalnych warunków do rozwoju. Najczęstszą przyczyną jest zbyt mała ilość światła – kalatea nie rośnie w cieniu, potrzebuje jasnego, rozproszonego oświetlenia, by wytwarzać nowe liście. Roślina może też zatrzymać wzrost w podłożu, które jest zbyt zbite, źle napowietrzone lub przesycone solami po zbyt intensywnym nawożeniu.
Zbyt niska temperatura również spowalnia metabolizm, a w dłuższej perspektywie prowadzi do całkowitego zahamowania wzrostu. W okresie zimowym to zjawisko może być naturalne, jeśli roślina ma mało światła i przebywa w chłodniejszym pomieszczeniu. Jeśli jednak nie wypuszcza nowych liści przez kilka miesięcy również w sezonie wegetacyjnym, trzeba ocenić warunki uprawy.
Najpierw warto sprawdzić strukturę podłoża, wilgotność gleby, poziom światła i regularność nawożenia. Czasem przyczyną jest brak miejsca w doniczce – bryła korzeniowa powinna mieć przestrzeń do rozwoju. Zahamowanie wzrostu może być też efektem stresu po przesuszeniu lub przelaniu, z którego roślina potrzebuje czasu, by się odbudować.
Pleśń w doniczce lub na ziemi
Pojawienie się pleśni na powierzchni podłoża lub przy krawędzi doniczki świadczy o zbyt dużej wilgotności i ograniczonym dostępie powietrza do korzeni. Najczęściej dochodzi do tego w warunkach słabego oświetlenia i przy podlewaniu, które jest zbyt częste lub wykonywane niewłaściwą wodą – ciężką, zimną lub stojącą.
Pleśń przyjmuje postać białego, puszystego nalotu lub cienkiej warstwy przypominającej pajęczynę. Może pojawić się też na keramzycie, jeśli roślina stoi w osłonce bez odpływu. Nie jest to choroba grzybowa rośliny, tylko efekt nadmiaru wilgoci i martwej materii organicznej w podłożu. Roślina w pierwszym etapie zwykle nie reaguje, ale w dłuższym czasie może dojść do rozwoju patogenów i gnicia korzeni.
Usunięcie pleśni z wierzchniej warstwy podłoża to pierwszy krok. Następnie należy poprawić warunki uprawy – zwiększyć przewiewność miejsca, ograniczyć podlewanie, przesuszyć górną warstwę ziemi, a w razie potrzeby wymienić całość podłoża. Warto też ograniczyć stosowanie nawozów organicznych w zbyt wilgotnym środowisku, bo one również mogą sprzyjać rozwojowi grzybów.
Przelanie (gnicie korzeni)
Przelanie to jeden z najgroźniejszych błędów w uprawie kalatei. Roślina ma delikatny system korzeniowy, który bardzo szybko reaguje na brak tlenu w podłożu. Gdy gleba jest stale mokra, korzenie zaczynają gnić, co prowadzi do zahamowania wzrostu, więdnięcia liści, a ostatecznie do całkowitego obumarcia rośliny.
Pierwsze objawy to wiotczenie liści mimo wilgotnego podłoża, utrata jędrności ogonków i żółknięcie dolnych liści. Zdarza się, że roślina wydaje się sucha w dotyku, mimo że ziemia jest mokra – to znak, że system korzeniowy przestał funkcjonować i nie pobiera już wody. W zaawansowanym stadium pojawia się nieprzyjemny zapach z doniczki i czernienie przy nasadzie pędów.
Jeśli podejrzewasz przelanie, należy natychmiast wyjąć roślinę z doniczki i ocenić stan korzeni. Miękkie, śliskie i ciemne fragmenty trzeba usunąć, pozostawiając tylko zdrowe, jędrne tkanki. Roślinę należy przesadzić do świeżego, przepuszczalnego podłoża i ograniczyć podlewanie, aż sytuacja się ustabilizuje.
Nie wolno pozostawiać wody w podstawce lub osłonce, a podlewanie zawsze powinno być dostosowane do faktycznego stanu podłoża, nie do stałego harmonogramu.
Przesuszenie (więdnięcie i utrata jędrności)
Kalatea źle znosi przesuszenie – nawet krótkotrwały brak wody może skutkować utraceniem turgoru liści, ich zwijaniem, matowieniem oraz gwałtownym więdnięciem całej rośliny. Podłoże całkowicie wyschnięte, twarde i odklejające się od ścianek doniczki to jednoznaczny sygnał, że roślina ma ograniczony dostęp do wody.
W początkowym stadium przesuszenia liście stają się miękkie, ogonki opadają, a wzory na liściach bledną. Gdy sytuacja się przedłuża, dochodzi do zasychania brzegów, plam martwiczych i trwałego uszkodzenia tkanki. Młode liście mogą nie rozwinąć się prawidłowo lub pozostać mniejsze niż zwykle.
Po zauważeniu przesuszenia należy podlać roślinę dokładnie, ale ostrożnie – najlepiej w dwóch turach w odstępie kilku minut, by ziemia równomiernie nasiąkła. Przy bardzo zbitym podłożu pomocne może być kilkuminutowe zanurzenie doniczki w misce z wodą. Po nawodnieniu rośliny nie należy jej od razu nawozić – korzenie potrzebują czasu na regenerację.
Aby uniknąć kolejnych przesuszeń, warto monitorować wilgotność gleby regularnie i w razie potrzeby dostosować pojemność doniczki lub częstotliwość podlewania do warunków otoczenia.
Przędziorki
Przędziorki to drobne, trudne do zauważenia roztocza, które atakują głównie spodnią stronę liści. Ich obecność objawia się jasnymi, punktowymi przebarwieniami, stopniowym matowieniem powierzchni liści oraz charakterystyczną, cienką pajęczyną w kątach liści i przy ogonkach. Najczęściej pojawiają się w warunkach suchego powietrza i wysokiej temperatury, co czyni kalateę szczególnie narażoną w sezonie grzewczym.
Liście porażone przez przędziorki tracą barwę, blakną, a z czasem mogą całkowicie zasychać. Jeśli infestacja trwa długo, roślina przestaje rosnąć i staje się osłabiona, bardziej podatna na inne choroby.
W pierwszym etapie walki należy zwiększyć wilgotność powietrza wokół rośliny i dokładnie przemyć liście – zwłaszcza ich spodnią stronę – letnią wodą z dodatkiem szarego mydła lub delikatnego detergentu roślinnego. Przy silniejszym ataku konieczne jest zastosowanie preparatu roztoczobójczego (akarocydu). Zabieg trzeba powtórzyć po 7–10 dniach, by zwalczyć młode osobniki, które wylęgły się z jaj.
Regularna kontrola liści i utrzymywanie wysokiej wilgotności powietrza to najlepsza profilaktyka przeciwko przędziorkom.
Wciornastki
Wciornastki to drobne, ruchliwe owady, które wbijają się w tkanki liści i wysysają soki, pozostawiając po sobie srebrzyste przebarwienia i nieregularne plamy. Przy silniejszym ataku liście matowieją, tracą wzory, a ich powierzchnia może przypominać poparzenie lub starte szkliwo. Najczęściej atakują młode, delikatne liście, powodując ich deformację i zahamowanie wzrostu.
Szkodniki te są trudne do zauważenia gołym okiem – poruszają się szybko i chowają się w załamaniach liści oraz przy ogonkach. Często można je dostrzec dopiero przy pomocy lupy albo jako ciemne kreski przesuwające się po powierzchni liścia. W ciepłych, suchych warunkach rozwijają się błyskawicznie, dlatego kalatea w mieszkaniu z niską wilgotnością to dla nich idealne środowisko.
W zwalczaniu wciornastków sprawdzają się lekkie opryski roślinne z dodatkiem oleju neem, wyciągu z czosnku lub gotowe preparaty owadobójcze do roślin ozdobnych. Zabieg należy powtórzyć kilkukrotnie w odstępach co 7–10 dni. Ważne jest dokładne opryskanie również spodu liści i powierzchni pod doniczką.
Dobrą praktyką jest izolowanie rośliny od pozostałych egzemplarzy zaraz po wykryciu objawów – wciornastki łatwo przenoszą się na inne rośliny, również przez ubranie czy narzędzia.
Wełnowce
Wełnowce to szkodniki łatwe do rozpoznania – tworzą białe, watowate skupiska przypominające grudki waty lub mąki, które pojawiają się najczęściej w kątach liści, przy nasadach ogonków i na młodych pędach. Ich ciało pokryte jest woskową wydzieliną, co utrudnia zwalczanie preparatami kontaktowymi. Żywią się sokiem roślinnym, powodując deformacje liści, zahamowanie wzrostu i ogólne osłabienie rośliny.
Kalatea zaatakowana przez wełnowce szybko zaczyna wyglądać niezdrowo – liście więdną mimo podlewania, a ich powierzchnia może być lepka od wydzielin szkodnika. W zaawansowanym stadium dochodzi do czernienia młodych liści i pogorszenia wyglądu całej kępy.
W początkowej fazie warto usuwać wełnowce mechanicznie, np. przy użyciu patyczka higienicznego nasączonego alkoholem lub roztworem wody z szarym mydłem. W przypadku większego nasilenia konieczne jest zastosowanie środka owadobójczego systemicznego, który przenika do tkanek rośliny. Opryski należy powtarzać kilkukrotnie, aż do całkowitego usunięcia szkodników.
Roślinę warto odizolować na czas leczenia i dokładnie oczyścić powierzchnie wokół niej, ponieważ wełnowce mogą ukrywać się także w podłożu, pod osłonką lub przy podstawce.
Tarczniki
Tarczniki to owady o twardej, brązowawej lub szarej osłonie, przypominające drobne tarczki przyklejone do liści lub łodyg. Są nieruchome, mocno przytwierdzone do powierzchni rośliny i trudne do usunięcia bez uszkodzenia tkanki. Żywią się sokiem komórkowym, co prowadzi do osłabienia rośliny, przebarwień i spowolnienia wzrostu.
Objawy obecności tarczników to żółknięcie i zasychanie fragmentów liści, pojawianie się lepkiej wydzieliny (spadzi) oraz zmiany w ułożeniu ogonków liściowych. W odróżnieniu od przędziorków czy wciornastków, tarczniki nie poruszają się – przez co często są wykrywane dopiero wtedy, gdy jest ich dużo.
W pierwszej kolejności należy mechanicznie usunąć tarczniki, np. przy pomocy patyczka kosmetycznego lub paznokcia, uważając, by nie uszkodzić liścia. W dalszym etapie konieczne jest zastosowanie preparatu systemicznego – najlepiej takiego, który wnika w tkanki i działa od środka. Oprysk powtarza się co 7–10 dni, aż do całkowitego usunięcia owadów i ich larw.
Roślinę trzeba odseparować od innych okazów i zdezynfekować powierzchnie, z którymi miała kontakt – larwy tarczników są bardzo małe i mogą się przemieszczać na inne rośliny.
Reakcja na przeciągi lub nagłe zmiany temperatury
Kalatea bardzo źle znosi gwałtowne wahania temperatury oraz przeciągi, co często prowadzi do szybkiego pogorszenia kondycji liści. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 24–48 godzin od wystąpienia stresu i obejmują opadanie liści, utratę jędrności, zasychanie końcówek oraz wyraźne zwijanie blaszki liściowej.
Szczególnie wrażliwe są młode liście oraz rośliny po przesadzeniu. Przeciąg, chłodne powietrze z okna uchylonego zimą albo bezpośrednie sąsiedztwo nawiewu klimatyzacji może w krótkim czasie wywołać u kalatei silny szok. Równie źle działa przenoszenie rośliny z pomieszczenia ciepłego do chłodnego i odwrotnie – np. z parapetu nad grzejnikiem do nieogrzewanego korytarza.
Po wystąpieniu objawów należy ustabilizować warunki – przenieść roślinę w miejsce o stałej temperaturze, osłonić ją przed przeciągami i nie wykonywać gwałtownych zabiegów pielęgnacyjnych. Roślina często potrzebuje kilku dni na regenerację, ale jeśli uszkodzenia nie są zbyt głębokie, powinna wrócić do formy.
Rozmnażanie kalatei
Podział kłącza przy przesadzaniu
To najskuteczniejsza i najpewniejsza metoda rozmnażania kalatei, możliwa tylko w przypadku roślin, które wytworzyły rozrośniętą bryłę korzeniową z wyraźnie oddzielającymi się częściami. W praktyce oznacza to przesadzanie dorosłego egzemplarza, u którego widoczne są wyraźne rozgałęzienia systemu korzeniowego z własnymi pędami i liśćmi.
Podział przeprowadza się podczas przesadzania – najlepiej wiosną – aby zminimalizować stres. Roślinę należy delikatnie wyjąć z doniczki, oczyścić korzenie z ziemi i ręcznie rozdzielić kłącze na dwie lub więcej części, każda z nich musi mieć przynajmniej 2–3 zdrowe liście i solidny fragment korzeni.
Krok po kroku:
- Przygotuj świeże, przepuszczalne podłoże oraz kilka mniejszych doniczek z otworami odpływowymi.
- Wyjmij roślinę z doniczki, ostrożnie oczyść bryłę korzeniową.
- Rozdziel kłącze rękami – jeśli nie da się tego zrobić bez użycia narzędzi, przetnij korzenie ostrym, zdezynfekowanym nożem.
- Usuń martwe i uszkodzone korzenie.
- Posadź każdą część osobno, delikatnie ugniatając ziemię wokół korzeni.
- Podlej lekko i ustaw rośliny w miejscu ciepłym, jasnym, ale osłoniętym od bezpośredniego światła.
Rośliny po podziale mogą przez kilka dni wyglądać na osłabione, jednak jeśli kłącza były zdrowe, szybko się regenerują. Najczęściej nowy wzrost pojawia się po 2–4 tygodniach.
Oddzielanie młodych odrostów (rozłogów)
Niektóre kalatee wytwarzają młode odrosty przy podstawie rośliny, które po pewnym czasie zaczynają tworzyć własny system korzeniowy. Gdy są wystarczająco rozwinięte, można je oddzielić od rośliny matecznej i posadzić osobno. To metoda mniej inwazyjna niż podział kłącza, ale wymaga cierpliwości – młode odrosty muszą mieć co najmniej kilka dobrze rozwiniętych liści oraz własne korzenie.
Zabieg przeprowadza się podczas przesadzania lub gdy odrost jest wyraźnie oddzielony i daje się łatwo wyjąć z ziemi. Nie należy oddzielać zbyt młodych rozłogów – jeśli są małe, blade lub nie mają widocznych korzeni, nie przetrwają samodzielnie.
Krok po kroku:
- Ostrożnie wyjmij całą roślinę z doniczki, uważając, by nie uszkodzić delikatnych korzeni.
- Zlokalizuj młody odrost – powinien mieć wyraźnie zaznaczony punkt wzrostu i własne korzenie.
- Oddziel go ręką lub małym, ostrym nożem, przecinając korzenie tak, by nie uszkodzić rośliny matecznej.
- Posadź odrost w małej doniczce z wilgotnym, przepuszczalnym podłożem.
- Ustaw w miejscu ciepłym, osłoniętym od przeciągów i słońca. Utrzymuj stałą, lekką wilgotność.
Po kilku tygodniach młoda roślina powinna zacząć wytwarzać nowe liście. W tym okresie nawożenie nie jest konieczne, dopóki roślina nie nabierze sił i nie zacznie intensywnie rosnąć.
Rozmnażanie przez sadzonki
W warunkach domowych rozmnażanie kalatei przez sadzonki liściowe lub pędowe nie jest skuteczne i nie powinno być stosowane jako główna metoda. Kalatea nie tworzy międzywęźli ani pędów, które łatwo się ukorzeniają, jak w przypadku roślin typu epipremnum czy monstera. Jej wzrost opiera się na kłączach i rozłogach, dlatego sadzonki pozbawione fragmentu kłącza lub korzeni nie mają szans na przeżycie.
W niektórych źródłach można znaleźć informacje o eksperymentalnym ukorzenianiu liści w wodzie, jednak efekty takich prób są znikome lub krótkotrwałe. Liście mogą początkowo wyglądać na zdrowe, ale w większości przypadków nie tworzą korzeni ani nie wytwarzają nowych przyrostów.
W praktyce, jeśli zależy Ci na rozmnożeniu kalatei, należy ograniczyć się do podziału kłącza lub oddzielania samodzielnych odrostów, które już mają własne korzenie. To metody sprawdzone, skuteczne i bezpieczne dla rośliny.
Ciekawostki o kalatei
Czy kalatea jest bezpieczna dla zwierząt?
Kalatea należy do roślin całkowicie bezpiecznych dla zwierząt domowych, w tym kotów i psów. Nie zawiera substancji toksycznych, drażniących ani trujących – nawet w przypadku zjedzenia fragmentu liścia nie powoduje zatrucia, podrażnienia błon śluzowych ani innych niepożądanych reakcji.
To ogromna zaleta w porównaniu z wieloma popularnymi roślinami doniczkowymi, takimi jak diffenbachia, skrzydłokwiat czy sansewieria, które zawierają szczawiany wapnia i są trujące po spożyciu. Kalatea może być bez obaw uprawiana w domach, w których zwierzęta mają dostęp do roślin.
Warto jednak pamiętać, że mechaniczne uszkodzenie liścia przez podgryzanie może prowadzić do jego obumarcia, a także do osłabienia całej rośliny, jeśli dochodzi do tego regularnie. Nie chodzi więc o toksyczność, ale o estetykę i kondycję rośliny. W takich przypadkach dobrze sprawdza się ustawienie doniczki na wyższym meblu lub w miejscu, do którego zwierzak nie ma dostępu.
Do jakich wnętrz pasuje kalatea?
Kalatea to roślina, która świetnie odnajduje się we wnętrzach o charakterze nowoczesnym, naturalnym i miękko zaaranżowanym. Jej wyraziste liście z dekoracyjnym wzorem przyciągają uwagę, dlatego może pełnić rolę rośliny dominującej w kompozycji – zwłaszcza w pomieszczeniach, które potrzebują akcentu ożywiającego przestrzeń.
Doskonale pasuje do:
- wnętrz w stylu urban jungle, gdzie komponuje się z innymi roślinami tropikalnymi,
- nowoczesnych salonów z jasną kolorystyką, jako kontrapunkt w postaci zieleni o ciekawym rysunku,
- sypialni, dzięki swoim nietoksycznym właściwościom i miękkiemu, relaksującemu wyglądowi,
- łazienek z oknem, gdzie wysoka wilgotność sprzyja jej rozwojowi.
Dobrze prezentuje się zarówno w prostych, minimalistycznych donicach, jak i w ozdobnych osłonkach z ceramiki, rattanu czy betonu. Ze względu na swoje wymagania dotyczące światła i wilgotności, najlepiej sprawdza się w miejscach oddalonych od bezpośredniego słońca, ale nieciemnych – np. w pobliżu wschodniego okna, na komodzie, regale albo stoliku pomocniczym.
Kalatea nie wymaga rozbudowanej aranżacji – może stać samodzielnie i nadal przyciągać wzrok. Jej obecność dodaje wnętrzu świeżości i naturalnego charakteru.
Ile kosztuje kalatea? Cena kalatei
Ceny kalatei zależą od odmiany, wielkości rośliny oraz miejsca zakupu. Najtańsze, młode egzemplarze w małych doniczkach (średnica 9–12 cm) kosztują od 25 do 40 zł. W tej cenie dostępne są najczęściej popularne odmiany, takie jak Calathea roseopicta, Calathea zebrina czy Calathea 'Freddie’.
Większe rośliny, uprawiane w doniczkach o średnicy 14–17 cm, kosztują zazwyczaj od 50 do 90 zł. W tej kategorii znajdują się bardziej rozrośnięte okazy z kilkoma pędami i dobrze rozwiniętymi liśćmi.
Rzadsze i bardziej wymagające odmiany, takie jak Calathea white fusion, Calathea musaica czy Calathea warscewiczii, potrafią kosztować nawet 120–200 zł – zwłaszcza jeśli roślina ma nietypowe wybarwienie lub pochodzi od renomowanego dostawcy. W przypadku dużych, kolekcjonerskich okazów cena może przekraczać 300 zł.
Warto porównywać oferty sklepów internetowych i lokalnych kwiaciarni, ale także zwracać uwagę na kondycję rośliny – cena nie zawsze idzie w parze z jakością. Rośliny sprowadzane z importu bywają tańsze, ale częściej trafiają do sprzedaży w stanie wymagającym adaptacji.
